Ylfingamót 13. - 15. júní. 2003.
Það var mikil spenna í lofti þegar lagt var af stað á ylfingamótið.
Þetta er stór stund fyrir unga krakka, sumir hafa aldrei farið frá foreldrum sínum í svona langan tíma og mikil óvissa framundan.
Við komum á Úlfljótsvatn kl.20:00 alls 41 ylfingur og 13 starfsmenn.
Það var smá töf á að Sæþór kæmi með tjöldin, Bebba, Helgi og Svandís foringjar ylfingaflokka fóru í leiki með krökkunum þangað til kvöldvakan byrjaði kl.21.00.
Ylfingar, foringjar og nokkrir starfsmenn fóru á kvöldvökuna í blanka logni og hlýju veðri. Sæþór var kominn með tjöldin og ég tók þá ákvörðun að halda nokkrum starfsmönnum eftir til að tjalda.
Byrjað var að tjalda eldhústjaldinu og síðan 5 svefntjöldum. Það gekk fljótt fyrir sig.
Þegar krakkarnir komu svo til baka gengu þau auðvitað í að hjálpa til enda eru þetta mjög duglegir og jákvæðir krakkar.
Kvöldhressingin var um kl.22.30. og síðan fóru allir að sofa.
Það gekk hálf brösulega að fá kyrrð í tjaldbúðina, en um kl.02.00 um nóttina ákváðum við foringjarnir að fara að sofa, enda var þá allt orðið hljótt.
Bebba lagðist í eitt tjaldið og ég í annað. Um kl.04.00. vaknaði ég svo við “party” í næsta tjaldi. Það voru þvílíkar skellibjöllur þar á ferð og ég stökk upp til að þagga niður í þeim enda svolítið hrædd um að þær mundu vekja upp allt mótið.
Ég fór svo aftur inn í tjald til að sofa. Ég var ekki búin að festa blund þegar annað “party” myndaðist á næsta svæði.
Þar voru guddur að taka til fyrir tjaldbúðaskoðun. Þær voru búnar að taka allt úr tjaldinu og voru að sópa út úr því þegar ég kom að og klukkan var bara 04.30. Ótrúlega tímalega í þessu! Ég sagði þeim bara að setja allt inn í tjaldið og fara aftur að sofa því það væri nótt ennþá. Það var yndislegt veður blanka logn á þessum tíma nætur en komin smá súld.
Eftir þessi 2 “party” vöknuðu strákar í einu tjaldinu á mínu svæði og voru að spjalla saman. Þá ákvað ég að sækja skikkjuna mína, fór í hana og settist niður og naut veðurblíðunnar og sussaði af og til á strákana.
Eftir smá tíma, eða um kl.05.45 sá ég heilt fótboltalið fara út úr einu tjaldi á öðru svæði, allir klæddir og til í að spila fótbolta.
Þetta var ótrúleg nótt, ég var að sussa fram undir morgun.
Þetta segir ykkur ágætu foreldrar svolítið um spenninginn sem fylgir því að fara á svona mót.
Mér fannst þetta ekkert nema gaman.
Daginn eftir vöknuðu allir kl.08.00. í morgunmat. Eftir það var tekið til í tjöldunum og kökkunum kennt allar reglur þ.e. hvernig tjöldin eiga að líta út við tjaldbúðaskoðun og hvernig þau eiga að heilsa og kveðja þá sem koma að skoða tjaldbúðina.Síða var farið í tveggja tíma ratleik.
Setning mótsins var kl.13.00.
Við köllum “flokkaraðir” og allir sem einn stukku inn í sína röð.
Það var ýmislegt gert þennan dag t.d. farið í vatnsstríð, kassabílarallý, útieldun,(poppað yfir opnum eldi) skyndihjálp, gróðursetningu, þrautabautir og búið til drykkjarmál úr pappír.
Stór rjómaterta var borðuð með bestu list í kaffitímanum og um kvöldið var pylsuveisla.
Kvöldvakan var kl.20.30. síðan var dansleikur (diskó) og við dönsuðum til kl.23.00.
Heitt kakó var í boði eftir það og síðan var farið að sofa.
Það voru engin vandræði að fá kyrrð í tjaldbúðina eftir þennan annasama dag og allir sváfu vel þessa nótt.
Sunnudagurinn rann upp með sól og blíðu. Við vökknuðum kl.08.00. en máttum sofa til kl.08.30.(smá misskilningur) en krakkarnir höfðu bara hljótt og þau sniðugustu byrjuðu að ganga frá í tjöldunum. Síðan var morgunmatur, fánahylling og tjaldbúðaskoðun, þegar þetta var búið hófst dagskráin. Þar var m.a. boðið upp á kanó siglingu, að súrra, klifur, sig og keppnisleiki.
Á meðan börnin og foringjar þeirra voru önnum kafin í dagskrá tókum við saman tjöldin.
Mótslitin voru kl.16.00. Ég var beðin að segja nokku orð við þessa athöfn.
Ég las hluta úr bréfinu sem ég afhenti foreldrum á fundi fyrir þetta ylfingamót.
Það var á þessa leið:
Það eru tæp 100 ár, eða nær heil öld frá því að Baden Powell fór með nokkra ferska stráka til Brownseaeyjar í útilegu.
Aðalmarkmið þessarar ferðar var að kenna þessum strákum að bjarga sér í náttúrunni, að fella og reisa tjöld og að vefa sér mottu til að liggja á. Að auki kenndi hann þeim að hnoða í brauð, en aðferðin reyndist að vísu ekkert sérlega vinsæl meðal foreldra. Hann gaf strákunum hveiti, salt og ger sem þeir settu svo í buxnavasann og bættu örlitlu af vatni saman við. Þannig hnoðaðist deigið yfir daginn í buxnavösum strákanna og var svo bakað yfir varðeldi um kvöldið og svo borðað af bestu lyst.
“Ég lofa að gera það sem í mínu valdi stendur...”.
Þarna kemur fram að ég þurfi ekki að geta allt og þarna er líka undirstríkað að í skátahreyfingunni hafa allir sama rétt og ég get ímyndað mér að t.d. fatlaður skáti geti ekki allt sem ég get gert, en þessi sami skáti er e.t.v. sérfræðingur í einhverju sem ég kann ekki. Það er á þennan hátt sem við vinnum saman, þar sem einn hlekkur er jafn mikilvægur og annar og myndar skátakeðjuna okkar.
Markmið skátastarfsins er jú að þroska einstaklinginn og gera hann ábyrgan gjörða sinna, sjálfstæðan og virkan þjóðfélagsþegn og síðast en ekki síst, að læra að virða skoðanir og getu annarra. Það má líka geta þess að hjá skátum er ekki til neitt sem heitir varamannabekkur eða áhorfendabekkir.
Að hugsa sér að enn í dag, eftir tæplega 100 ár er þessi hugsun Baden Powells ekki úrelt.
Við erum enn að nota kenningu hans “learning by doing”.
Ég efa það ekki að allir krakkarnir hafa lært heilmikið á þessu ylfingamóti, fyrir utan alla gleðina sem þau höfðu af þessu.
Rútan var komin og við héldum heim á leið, sungum svolítið og ég hvatti alla krakkana til að halda áfram skátastarfinu.
Ég var mjög ánægð með alla starfsmenn, við smullum saman sem ein heild.
Starfsmenn og ylfingar, þið voruð félaginu ykkar til sóma.
Takk fyrir góða ferð.
Með skátakveðju,
Hrafnhildur Gróa Atladóttir.