Massaferð dróttskátasveitarinnar DS Yggdrasils í Skaftafell.
Það er sjaldan lognolla hjá ofurhugunum í DS Yggdrasil, og svona rétt til að sýna fram á það smellti sveitin sér í eina lauflétta útilegu á ekki ómerkilegri stað en Skaftafell. En fyrir þá sem ekki vita, þá er Skaftafell alveg lengst fyrir sunnan.
Eftirfarandi merkismenn fóru með í þessa ferð:
Elín og Karl Njálsbörn, Gunni, Íris Helga, kallinn hennar Elínar og ég, Helgi (litli).
Planið var einfalt. Þar sem við Íris voru einu Keflvíkingarnir í ferðinni ætluðu hin bara að sækja okkur upp í skátahús á ákveðnum tíma á bílnum sem við höfðum fengið fyrir ferðina. En þau töfðust útaf leiðinlegu slysi og komu ekki fyrr en næstum tveim tímum of seint. Þá átti ennþá eftir að stoppa í nokkrum sjoppum og heima á Elínu og kallinum hennar í Reykjavík, því þau áttu enn eftir að pakka.
Allt þetta gerði það að verkum að við vorum ekki komin upp í Skaftafell fyrr en klukkan þrjú um nóttina að staðartíma. Fólk hefur oft þann leiðinlega ósið að vera löngu farið að sofa klukkan þrjú að nóttu til, og liðið í Skaftafelli var enginn undantekning. Við erum auðvitað með skátaandann á heilanum og vildum fyrir alla muni fara rólega um og vera ekki með læti svo við trufluðum ekki liðið sem svaf frá sér allt vit í kringum okkur.
Eftir tíu mínútur vorum við búin að steingleyma öllum fyrirheitum um kyrrð og ró og hlógum þess í stað og dönsuðum.
Þegar klukkan var orðin fjögur um morguninn vorum við svo búin að koma upp svefntjaldinu okkar og búin að koma draslinu okkar fyrir inni í því. Nú upphófust miklar vangaveltur um hvort við ættum að tjalda partítjaldinu strax eða bíða með það til morguns (við tókum nefnilega með okkur tvö tjöld, eitt til að sofa í og annað til að djamma í). Kalli var mikill talsmaður þess að henda upp partítjaldinu en vegna gífurlegra mótmæla samferðamanna hans sem vildu fyrir alla muni skríða ofaní svefnpoka var ákveðið að tjalda partítjaldinu snemma um morguninn þegar við vöknuðum.
'Snemma um morguninn' reyndist vera klukkan tólf á hádegi, þegar síðustu menn (ég) skriðu út í dagsbirtuna með stírur í augum og flær í hári. Eftir ýtarlega tannburstun og góðan morgunverð upphófust að nýju rökræður um hvort tjalda ætti partítjaldinu.
Kalli vildi óður koma tjaldinu í viðunandi partístand en við hin vorum fljót að þagga niður í honum og ákváðum að tjalda því um kvöldið og nota frekar daginn í eitthvað skemmtilegra.
Og það gerðum við. Við ákváðum að ganga upp að hinum ægifagra Svartafossi sem er ekki langt frá tjaldstæðinu.
Við fórum því í gönguskóna og gengum af stað. Nema ég, því ég var svo sniðugur að gleyma gönguskónum mínum uppi í skátahúsi og var bara í þeim allra þynnstu og gelgjulegu strigaskóm sem ég hef nokkurn tíma átt. En ég lét mig bara hafa það.
Við gengum semsagt upp að Svartafossi sem er, merkilegt nokk, ekki svartur.
Þar sátum við um stund og drukkum í okkur náttúrufegurðina og heilsuðum upp á kennarann minn (lítill heimur, maður).
Eftir að hafa fengið nóg af fossinum gengum við áfram að Sjónarnípu. Ég held allavega að við höfum gengið að Sjónarnípu, ég er meira að segja nokkuð viss um það.
Ef þetta var Sjónarnípa sem við gengum að, þá er Sjónarnípa svona hressilegt hengiflug sem gnæfir yfir skriðjökli þarna. Þar blésu á okkur kaldir jökulvindar sem frystu næstum af okkur táneglurnar svo við gáfumst fljótt upp á að hanga þar.
Þegar við komum aftur niður á tjaldstæði var Kalli orðinn frekar æstur í að tjalda partítjaldinu og þurftum við Gunni báðir að halda honum niðri þar til hann róaðist. Við ákváðum frekar að tjalda því eftir kvöldmat og fara frekar í sund.
Svo skemmtilega vildi til að Íslenskir Fjallaleiðsögumenn höfðu einmitt ákveðið að smella sér í sund á sama tíma og við. Ég hef aldrei áður þurft að bíða svona lengi eftir að komast í sturtu neinstaðar.
Fjallaleiðsögumennirnir lögðu nánast undir sig alla laugina og skildu eftir annan heita pottinn handa okkur. Þann heitari.
Þegar við vorum búin að malla í eigin safa í nokkurn tíma í pottinum ákváðum við að við yrðum bara að láta okkur hafa það að deila sundlauginni með ókunnugum ef við ætluðum ekki að sjóða af okkur húðina.
Það reyndist ekki vera svo slæmt að deila lauginni, en eftir tíu mínútur höfðum við fengið nóg og afréðum að fara bara uppúr og fá okkur kvöldmat.
Kvöldmaturinn var aldeilis ekki af verri endanum. Öll vorum við með girnilegan grillmat sem við grilluðum á fimm einnota grillum sem við höfðum tekið með okkur.
Elín fór í mömmuleik og reyndi að passa að við brenndum okkur ekki á grillunum og reyndi meira að segja að banna okkur að kveikja í einhverju drasli sem lá þarna á víðavangi.
Eftir matinn stungum við ódýrum sykurpúðum á tein og grilluðum. Það þurfti ekki marga sykurpúða til að gera alla vitlausa úr sykurvímu.
Íris Helga hafði meira að segja komið með gömul stjörnuljós sem mömmu hennar vantaði að losna við. Við héldum allsherjar stjörnuljósafestival sem sló þrettándanum alveg við.
Nú vildi Kalli fyrir alla muni komast í að tjalda partítjaldinu en okkur fannst eiginlega óþarfi að tjalda tjaldinu núna, bara til að taka það niður aftur morguninn eftir.
Þess í stað ákváðum við að taka smá miðnæturferð niður að Jökulsárlóni.
Ég verð að viðurkenna að ég hef aldrei áður komið á Jökulsárlón að nóttu til, og mér til mikillar undrunar var það eiginlega ekkert meira spennandi en að degi til. Bara kaldara ef eitthvað var. Elín var þó að sjá það í fyrsta sinn og hún hafði ábyggilega mjög gaman að því.
Sunnudagurinn rann upp með skelfingu morguninn eftir.
Hvað það þýðir, nákvæmlega, er ég ekki viss umen skelfingin var sú að brátt tæki þessi eðal útilega enda. Og auðvitað það að nú þurftum við að fara að taka niður tjaldið. En við gátum að minnsta kosti þakkað fyrir það að við þurftum ekki að taka niður partítjaldið, þar eð við höfðum aldrei tjaldað því (ekki Kalla að þakka).
Við vorum fljót að henda draslinu okkar inní bíl og brunuðum af stað. Elín hafði nefnilega platað svo mikinn pening útúr Bjarna Páli fyrir ferðina að nú áttum við hellings afgang og ætluðum að troða okkur út af pítsum á Hróa Hetti á Selfossi.
Á Hróa Hetti sáum við svo aldeilis merkilega manneskju. Þar var engin önnur en Birgitta Haukdal mætt á svæðið og sat í góðu yfirlæti í reyksalnum. Þegar við vorum búin að skrafa lengi um það hvað þessi landsþekkta kona væri að gera í REYKsalnum sáum við að þetta var alls ekki Birgitta Haukdal, heldur bara einhver stelpa sem var ekki einu sinni lík henni.
Við áttum góðar stundir á Hróa Hetti á Selfossi. Reyndar var Elín orðin pínu stressuð á tímabili því hún sá ekki fram á að geta borgað pítsurnar, en það reddaðist allt og þegar við vorum búin að éta yfir okkur og vel það héldum við áfram heim. Stoppuðum svo aftur í vegsjoppu, svona rétt til að fá okkur ís.
Allir voru á einu máli um að þessi ferð hefði verið með eindæmum skemmtileg og erum við reynslunni ríkari eftir ferðina, og vitum nú að það borgar sig ekki að taka með sér partítjald ef fólk nennir ekki að tjalda því.
Ritari þessarar merkilegu ferðasögu var enginn annar en:
Helgi Reynisson