Burðarfánar hafa tilheyrt skátastarfi frá upphafi. Það er alþekkt sjón að sjá skáta í skrúðgöngum fremsta í flokki með íslenska fánann. En það eru fleiri hlutverk sem burðarfáninn gegnir en að vera bara fremstur í skrúðgöngum.
Skátar standa einnig heiðursvörð með íslenska fánann. Heiðursvörðurinn er yfirleitt staðinn við kirkjulegar athafnir en það hefur verið að færast í vöxt að skátarnir séu beðnir að standa heiðursvörð við hin ýmsu tækifæri svo sem eins og vígsluathafnir og aðrar hátíðlegar stundir. Skátar í hátíðarbúning með íslenska fánan fremstan í flokki er falleg og virðuleg sjón.

Hér fyrir neðan er hægt að kynna sér þæ hefðir og reglur sem að eru hafðar í hávegum varðandi meðferð burðarfána reglurnar eru teknar af vefsíðu fosætisráðuneytisins.

1. Með burðarfána er átt við þjóðfánann á burðarstöng. Í hópgöngum er stærð slíks fána venjulega annaðhvort 150×208 sentímetrar eða 120×167 sm, en lengd stangar þrisvar sinnum breidd fánans. Heimilt er að festa fánann á stöngina.

2. Í hvíldarstöðu skal stangarendi nema við utanvert táberg hægri fótar fánaberans.

3. Þegar burðarfána hefur verið lyft til göngu, skal neðri endi stangar vera í greip hægri handar fánaberans, nokkuð frá bolnum, en olnbogi hægri handleggs hvíla þétt við bolinn.

4. Þegar burðarfáni er borinn í fetli, skal fetillinn liggja yfir vinstri öxl fánaberans og slíðrið vera við hægri lærhnútu hans. Sé burðarfáni borinn í höndum, skal þess gætt að olbogi hægri handleggs hvíli þétt við bol fánaberans, en grip hægri
handar um stangarendann sé nokkuð frá bolnum. Stönginni skal hallað lítið eitt fram. Gæta skal þess að fánann beri hátt. Sé notaður fetill, ræður slíðrið hæðinni.


















5. Eigi hópgöngufylking að láta í ljós á ákveðnum stað virðingu sína fyrir lifandi eða látnum, fella fánaberar niður stöngina, annaðhvort þannig að sá handleggur, sem hefur efra takið, verði láréttur eða stöngin verði lárétt út frá axlarhæð fánabera.

6. Hafi hópgöngufylking numið staðar og eigi að sýna virðingu, t.d. heiðursgesti eða við leik þjóðsöngs, fella fánaberar neðri stangarenda að jörð og halla stönginni til hægri.

7. Heilsa má og kveðja með fánakveðju, en einungis einn úr hópi fánabera framkvæmir hana. Er það gert með þrennu móti:
a. Stöngin er felld fram í lárétta stöðu í axlarhæð og síðan flutt aftur í burðarstöðu.
b. Stönginni er lyft í seilingarhæð og snúið til vinstri í lárétta stöðu og síðan flutt aftur í burðarstöðu.
c. Báðar framangreindar aðferðir viðhafðar, hvor á eftir annarri.

Fánakveðja fer fram með hægum, jöfnum hreyfingum.



Meðan fánakveðja fer fram, rétta aðrir fánaberar úr þeim handlegg, sem styður fánastöngina, svo að fáninn hallast fram. Þegar kveðjunni lýkur, draga fánaberar stöngina að sér og halla henni til hægri, sbr. 6. tl.

8. Á samkomu, þar sem fánakveðja skal viðhöfð, er rétt að hún fari fram við setningu og/eða slit samkomu, en ekki milli dagskráratriða. Burðarfáni er stundum borinn inn á sýningar-svið í tengslum við dagskráratriði eftir að fánakveðja hefur farið fram og hefur fánaberi hann þá í hvíldarstöðu. Ef eigi er staðið við fánann, skal honum komið fyrir á virðulegum stað á sviðinu.
Þegar fánakveðja er viðhöfð, er ætlast til að viðstaddir rísi úr sætum.

____________________________________________